Η δυσπλασία του ισχίου αποτελεί τη πιο συχνή μη τραυματική ορθοπαιδική πάθηση σε νεαρούς σκύλους.
Η πάθηση χαρακτηρίζεται από αρθρική χαλαρότητα, δηλαδή η κεφαλή του μηριαίου δεν εφαρμόζει αρμονικά στην κοτύλη. Αυτό έχει ως συνέπεια την ανώμαλη τριβή των αρθρικών επιφανειών και την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας διαφόρου βαρύτητας (Εικόνα 1).
Η ακριβής αιτιολογία παραμένει ασαφής. Η πάθηση φαίνεται να αντικατοπτρίζει τον συγκερασμό γονιδιακών χαρακτηριστικών και περιβαλλοντικών επιρροών. Πιο συγκεκριμένα, περιβαλλοντικοί παράγοντες συμβάλλουν στην εκδήλωση του φαινοτύπου σε γενετικά προδιατεθειμένους σκύλους.
Η ασφαλής διάγνωση της πάθησης μπορεί να πραγματοποιηθεί από την ηλικία των 14-16 εβδομάδων σε μεσαίου και μεγάλου μεγέθους φυλές και από τις 18-20 εβδομάδες σε γιγαντόσωμες φυλές σκύλων.
Η ορθοπαιδική εξέταση και η ακτινολογική απεικόνιση, τόσο στατική όσο και δυναμική, συμβάλλουν στην έγκαιρη και αξιόπιστη διάγνωση της δυσπλασίας του ισχίου.
Ο έλεγχος δυσπλασίας σε φυλές με έντονη προδιάθεση, όπως Bernese Mountain Dog, Border Collie, Boxer, Cane Corso, Dogue de Bordeaux, Labrador Retriever, Golden Retriever, Neapolitan Mastiff, German Shepherd Dog, Rottweiler, St. Bernard, English Setter και Newfoundland, θα πρέπει να αποτελεί διαδικασία ρουτίνας.
Σε περιστατικά ήπιας χαλαρότητας του ισχίου και ήπιων συμπτωμάτων, η αντιμετώπιση μπορεί να είναι συντηρητική. Σε σκύλους όμως που εμφανίζουν πιο έντονη αρθρική χαλαρότητα ή δευτερογενή οστεοαρθρίτιδα, η θεραπεία είναι κατά κανόνα χειρουργική.
Οι τεχνικές αντιμετώπισης χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:
Τα βασικά κριτήρια επιλογής της κατάλληλης θεραπευτικής λύσης είναι η ηλικία του ασθενή, η παρουσία ή όχι δευτερογενών αλλοιώσεων, καθώς και η βαρύτητα των συμπτωμάτων.
Οι παραπάνω τεχνικές μεταβάλλουν την ανατομία της πυέλου, ώστε η κοτύλη να καλύπτει καλύτερα την κεφαλή του μηριαίου. Με τη διόρθωση της αρθρικής χαλαρότητας παρεμποδίζεται ο φαύλος κύκλος της ανώμαλης τριβής των αρθρικών χόνδρων και περιορίζονται οι καταστροφικές συνέπειες για την άρθρωση.
Σε σκύλους με προχωρημένες δευτερογενείς αλλοιώσεις και έντονα συμπτώματα πόνου και χωλότητας, οι θεραπευτικές επιλογές είναι οι εξής:
Η επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής τεχνικής, προσαρμοσμένης στις ανάγκες του κάθε περιστατικού, βελτιώνει τη φυσική κινητικότητα του σκύλου και εξασφαλίζει καλύτερη ποιότητα ζωής.