Δυσπλασία ισχίου στον σκύλο

Η δυσπλασία του ισχίου αποτελεί τη πιο συχνή μη τραυματική ορθοπαιδική πάθηση σε νεαρούς σκύλους.

Η πάθηση χαρακτηρίζεται από αρθρική χαλαρότητα, δηλαδή η κεφαλή του μηριαίου δεν εφαρμόζει αρμονικά στην κοτύλη. Αυτό έχει ως συνέπεια την ανώμαλη τριβή των αρθρικών επιφανειών και την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας διαφόρου βαρύτητας (Εικόνα 1).

Αμφοτερόπλευρη δυσπλασία ισχίων
Εικόνα 1: Αμφοτερόπλευρη δυσπλασία ισχίων

Αιτιολογία

Η ακριβής αιτιολογία παραμένει ασαφής. Η πάθηση φαίνεται να αντικατοπτρίζει τον συγκερασμό γονιδιακών χαρακτηριστικών και περιβαλλοντικών επιρροών. Πιο συγκεκριμένα, περιβαλλοντικοί παράγοντες συμβάλλουν στην εκδήλωση του φαινοτύπου σε γενετικά προδιατεθειμένους σκύλους.

Διάγνωση της δυσπλασίας ισχίου

Η ασφαλής διάγνωση της πάθησης μπορεί να πραγματοποιηθεί από την ηλικία των 14-16 εβδομάδων σε μεσαίου και μεγάλου μεγέθους φυλές και από τις 18-20 εβδομάδες σε γιγαντόσωμες φυλές σκύλων.

Η ορθοπαιδική εξέταση και η ακτινολογική απεικόνιση, τόσο στατική όσο και δυναμική, συμβάλλουν στην έγκαιρη και αξιόπιστη διάγνωση της δυσπλασίας του ισχίου.

Ο έλεγχος δυσπλασίας σε φυλές με έντονη προδιάθεση, όπως Bernese Mountain Dog, Border Collie, Boxer, Cane Corso, Dogue de Bordeaux, Labrador Retriever, Golden Retriever, Neapolitan Mastiff, German Shepherd Dog, Rottweiler, St. Bernard, English Setter και Newfoundland, θα πρέπει να αποτελεί διαδικασία ρουτίνας.

Αντιμετώπιση

Σε περιστατικά ήπιας χαλαρότητας του ισχίου και ήπιων συμπτωμάτων, η αντιμετώπιση μπορεί να είναι συντηρητική. Σε σκύλους όμως που εμφανίζουν πιο έντονη αρθρική χαλαρότητα ή δευτερογενή οστεοαρθρίτιδα, η θεραπεία είναι κατά κανόνα χειρουργική.

Οι τεχνικές αντιμετώπισης χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

  • σε εκείνες που διορθώνουν την αρθρική χαλαρότητα, δηλαδή τις προφυλακτικές τεχνικές
  • και σε εκείνες που θεραπεύουν τα δευτερογενή συμπτώματα της πάθησης

Τα βασικά κριτήρια επιλογής της κατάλληλης θεραπευτικής λύσης είναι η ηλικία του ασθενή, η παρουσία ή όχι δευτερογενών αλλοιώσεων, καθώς και η βαρύτητα των συμπτωμάτων.

Προφυλακτικές τεχνικές

  • Ηβική συμφυσιόδεση: εφαρμόζεται σε νεαρούς σκύλους ηλικίας 12-22 εβδομάδων με ήπια αρθρική χαλαρότητα.
  • Τριπλή ή διπλή οστεοτομή της πυέλου (TPO / DPO): ενδείκνυται σε σκύλους ηλικίας 7 έως 11 μηνών, με απουσία δευτερογενούς οστεοαρθρίτιδας (Εικόνα 2).

Οι παραπάνω τεχνικές μεταβάλλουν την ανατομία της πυέλου, ώστε η κοτύλη να καλύπτει καλύτερα την κεφαλή του μηριαίου. Με τη διόρθωση της αρθρικής χαλαρότητας παρεμποδίζεται ο φαύλος κύκλος της ανώμαλης τριβής των αρθρικών χόνδρων και περιορίζονται οι καταστροφικές συνέπειες για την άρθρωση.

Αμφοτερόπλευρη DPO
Εικόνα 2: Αμφοτερόπλευρη DPO

 

Χειρουργικές επιλογές σε προχωρημένα περιστατικά

Σε σκύλους με προχωρημένες δευτερογενείς αλλοιώσεις και έντονα συμπτώματα πόνου και χωλότητας, οι θεραπευτικές επιλογές είναι οι εξής:

  • Εκτομή κεφαλής και αυχένα του μηριαίου (FHNE) (Εικόνα 3)
  • Η τεχνική αυτή εφαρμόζεται κυρίως σε μικρόσωμες φυλές και έχει στόχο την κατάργηση της άρθρωσης και, κατά συνέπεια, των συμπτωμάτων. Αποτελεί επίσης επέμβαση εκλογής για την αντιμετώπιση περιστατικών άσηπτης νέκρωσης της κεφαλής του μηριαίου οστού (Legg-Calve-Perthes disease).
  • Ολική αρθροπλαστική ισχίου (THR): με την αντικατάσταση της άρθρωσης από ειδικά προθέματα αποκαθίσταται πλήρως η κινητικότητα και εξαλείφονται τα συμπτώματα.
FNHE σε σκύλο
Εικόνα 3: FNHE σε σκύλο

 

Συμπέρασμα

Η επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής τεχνικής, προσαρμοσμένης στις ανάγκες του κάθε περιστατικού, βελτιώνει τη φυσική κινητικότητα του σκύλου και εξασφαλίζει καλύτερη ποιότητα ζωής.